Centro

Mostrando entradas con la etiqueta LITERATURA HISPANOAMERICANA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta LITERATURA HISPANOAMERICANA. Mostrar todas las entradas

miércoles, 27 de marzo de 2019

viernes, 16 de noviembre de 2018

Ida Vitale Premio Cervantes

La palabra infinito es infinita,
la palabra misterio es misteriosa.
Ida Vitale

A poeta uruguaya Ida Vitale vén de ser galardoada co Premio Cervantes. Vitale adóitase incluír na chamada Generación del 45 ao carón de Juan Carlos Onetti ou Idea Vilariño.


Para saber máis:

viernes, 9 de junio de 2017

Celebramos o Día do Medio Ambiente con poesía: María Elena Walsh

Hoxe deixámosvos un breve, sinxelo e fermoso poema da escritora arxentina María Elena Walsh.

Nada más

Con esta moneda

me voy a comprar

un ramo de cielo

y un metro de mar,

un pico de estrella,

un sol de verdad,

un kilo de viento,

y nada más.
 María Elena Walsh

lunes, 20 de junio de 2016

A volta ao mundo coa literatura V: de novo Benedetti

Hoxe continuamos esta serie de entradas, que esperamos sexa longa, cun poema de Mario Benedetti.

Compañera,
usted sabe
que puede contar conmigo,
no hasta dos ni hasta diez
sino contar conmigo.

Si algunas veces
advierte
que la miro a los ojos,
y una veta de amor
reconoce en los míos,
no alerte sus fusiles
ni piense que deliro;
a pesar de la veta,
o tal vez porque existe,
usted puede contar
conmigo.

Si otras veces
me encuentra
huraño sin motivo,
no piense que es flojera
igual puede contar conmigo.

Pero hagamos un trato:
yo quisiera contar con usted,
es tan lindo
saber que usted existe,
uno se siente vivo;
y cuando digo esto
quiero decir contar
aunque sea hasta dos,
aunque sea hasta cinco.

No ya para que acuda
presurosa en mi auxilio,
sino para saber
a ciencia cierta
que usted sabe que puede
contar conmigo.

Mario Benedetti

viernes, 17 de junio de 2016

A volta ao mundo coa literatura IV: Bos Aires de Julio Cortázar

Julio Cortázar non naceu en Bos Aires. E, non deixa de ser curioso que un dos escritores que, seguramente, moitas persoas asocian con esta cidade teña nacido en realidade en Bruselas, concretamente o 26 de agosto de 2014. 


Cortázar, o gran mestre do relato breve, o innovador narrador que combina maxistralmente realidade e fantasía, Cortázar o surrealista, Cortazar o rigoroso tradutor de Memorias de Adriano da francesa Marguerite Yourcenar ao castelán...Cortázar, o que nos descubriu os cronopios, os famas e as esperanzas... Cortázar...

 Tema para un tapiz
El general tiene sólo ochenta hombres, y el enemigo cinco mil. En su tienda, el general blasfema y llora. Entonces escribe una proclama inspirada, que palomas mensajeras derraman sobre un campamento enemigo. Doscientos infantes se pasan al general. Sigue una escaramuza que el general gana fácilmente, y dos regimientos se pasan a su bando. Tres días después, el enemigo tiene sólo ochenta hombres y el general cinco mil. Entonces el general escribe otra proclama, y setenta y nueve hombres se pasan a su bando. Sólo queda un enemigo, rodeado por el ejército del general que espera en silencio. Transcurre la noche y el enemigo no se ha pasado a su bando. El general blasfema y llora en su tienda. Al alba, el enemigo desenvaina lentamente la espada y avanza hacia la tienda del general. Entra y lo mira. El ejército del general se desbanda. Sale el sol.
CORTÁZAR, Julio, Historia de cronopios y famas, Barcelona, Edhasa

Créditos da fotografía aquí.

miércoles, 15 de junio de 2016

A volta ao mundo coa literatura III: máis Benedetti

Hoxe tamén é o poeta uruguaio o elixido para esta entrada. Deixámosvos un vídeo no que podedes escoitar a Benedetti recitando un dos seus máis coñecidos poemas.

                                           
Vídeo atopado aquí

martes, 14 de junio de 2016

A volta ao mundo coa literatura II: continuamos en Arxentina con María Teresa Andruetto

"Un lector es alguien consciente de su lugar en el mundo."
María Teresa Andruetto 

María Teresa Andruetto naceu en Arroyo Cabral (Córdoba, Arxentina) en 1954. En  2012 recibiu o Premio Hans Christian Andersen outorgado polo IBBY (Organización Internacional para o Libro Xuvenil).
Eliximos Stefano, unha novela na que María Teresa, descendente de emigrantes italianos, narra a historia dun mociño que decide viaxar a Arxentina na procura dun traballo e dun futuro mellor que o que lle ofrece o seu país en plena posguerra.



martes, 7 de junio de 2016

Á volta ao mundo coa literatura I



Si te quiero es por que sos
mi amor, mi cómplice y todo.
Y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos.
Mario Benedetti

Sabemos que algunhas das usuarias da nosa biblioteca son moi afeccionadas á poesía de Mario Benedetti, por iso queremos empezar esta serie de entradas, nas que pretendemos dar unha volta ao mundo moi peculiar e literaria, lembrándoo.
Aínda que Mario naceu en Paso de los Toros, no departamento de Tacuarembó, á beira do Río Negro, a súa vida estivo moi vencellada a Montevideo, cidade á que seus pais o levaron a vivir con catro anos. Alí, asistiu ao Colexio Alemán, onde segundo afirmaba escribía en verso as leccións. Así de temperá foi a súa vocación poética.

Narrador (La tregua), dramaturgo (Pedro y el capitán), ensaísta (Subdesarrollo y letras de osadía) e... poeta. Poeta comprometido, sinxelo e tenro, lúcido cantor do amor e a alegría dende a sinxeleza e a coloquialidade... Afirmaba escribir non para os que virían, senón “para el que está aquí, poco menos que leyendo el texto sobre mi hombro”.

Despois da súa morte, o escritor Eduardo Galeano, tamén nado en Montevideo, afirmaba que non podía dicir nada sobre a morte do seu amigo, co que compartía a paixón polo fútbol, porque “el dolor se dice callando”. Seguramente Mario, o fillo de Brenno Benedetti e Matilde Ferrugia, concordaría con esta sinxela e honesta afirmación.

miércoles, 20 de mayo de 2015

Ida Vitale

Onte coñecemos a nova de que a poeta uruguaia Ida Vitale viña de ser galardoada co Premio Reina Sofía de Poesía Iberoamericana. A súa é unha poesía, que poderiamos alcumar da esencialidade, moi influenciada por Juan Ramón Jiménez.
Mes de mayo

Escribo, escribo, escribo
y no conduzco a nada, a nadie.
Las palabras se espantan de mí
como palomas, sordamente crepitan,
arraigan en su terrón oscuro,
se prevalecen con escrúpulo fino
del innegable escándalo:
por sobre la imprecisa escrita sombra
me importa mas amarte.
 
Ida Vitale, Oidor andante 


 Patrimonio

Sólo tendremos lo que hayamos dado.
¿Y qué con lo ofrecido y no aceptado,
qué con aquello que el desdén reduce
a vana voz, sin más,
ardiente ántrax que crece,
desatendido, adentro?

La villanía del tiempo,
el hábito sinuoso
del tolerar paciente,
difiere frágiles derechos,
ofrece minas, socavones, grutas:
oscuridad apenas para apartar
          vagos errores-

El clamor, letra a letra,
del discurso agorero
no disipa ninguna duda;
hace mucho que sabes:
          ninguna duda te protege.
 
Ida Vitale, Reducción del infinito

lunes, 13 de abril de 2015

martes, 7 de abril de 2015

Gabriela Mistral

Hoxe o doodle de Google lembrounos que se cumpren 126 anos do nacemento da escritora e pedagoga chilena Gabriela Mistral. Gabriela, Premio Nobel de Literatura en 1945, naceu en Vicuña e faleceu en Nova York o 10 de xaneiro de 1957. A súa poesía, marcadamente intimista, está tinguida por unha profunda tenrura cara os máis desfavorecidos e escrita cun estilo sobrio e sinxelo que progresivamente vai abandonando o modernismo que influiu os seus primeiros poemas.

Deixámosvos o seu poema "Doña Primavera", tan axeitado para estas datas de abril:
Doña Primavera

Doña Primavera
viste que es primor,
viste en limonero
y en naranjo en flor.

Lleva por sandalias
unas anchas hojas,
y por caravanas
unas fucsias rojas.

Salid a encontrarla
por esos caminos.
¡Va loca de soles
y loca de trinos!

Doña Primavera
de aliento fecundo,
se ríe de todas
las penas del mundo...

No cree al que le hable
de las vidas ruines.
¿Cómo va a toparlas
entre los jazmines?

¿Cómo va a encontralas
junto de las fuentes
de espejos dorados
y cantos ardientes?

De la tierra enferma
en las pardas grietas,
enciende rosales
de rojas piruetas.

Pone sus encajes,
prende sus verduras,
en la piedra triste
de las sepulturas...

Doña Primavera
de manos gloriosas,
haz que por la vida
derramemos rosas:

Rosas de alegría,
rosas de perdón,
rosas de cariño,
y de exultación.

Gabriela Mistral 
Enlaces e recursos de interese:

lunes, 14 de julio de 2014

Oda ao verán

Son moitos os poemas dedicados ao verán, pero nós escollemos para despedirnos até setembro a "Oda al verano" de Pablo Neruda.

Oda al verano

Verano, violín rojo,
nube clara,
un zumbido
de sierra
o de cigarra
te precede,
el cielo
abovedado,
liso, luciente como
un ojo,
y bajo su mirada,
verano,
pez del cielo
infinito,
élitro lisonjero,
perezoso
letargo
barriguita
de abeja,
sol endiablado,
sol terrible y paterno,
sudoroso
como un buey trabajando,
sol seco
en la cabeza
como un inesperado
garrotoazo,
sol de la sed
andando
por la arena,
verano,
mar desierto,
el minero
de azufre
se llena
se llena
de sudor amarillo,
el aviador
recorre
rayo a rayo
el sol celeste,
sudor
negro
resbala
de la frente
a los ojos
en la mina
de Lota,
el minero
se restriega
la frente
negra,
arden
las sementeras,
cruje
el trigo,
insectos
azules
buscan
sombra,
tocan
la frescura,
sumergen
la cabeza
en un diamante.

Oh verano
abundante,
carro
de
manzanas
maduras,
boca
de fresa
en la verdura, labios
de ciruela salvaje,
caminos
de suave polvo
encima del polvo,
mediodía,
tambor
de cobre rojo,
y en la tarde
descansa
el fuego,
el aire
hace bailar
el trébol, entra
en la usina desierta,
sube
una estrella
fresca
por el cielo
sombrío,
crepita
sin quemarse
la noche
del verano. 

Pablo Neruda
Créditos da fotografía aquí.

lunes, 21 de abril de 2014

García Márquez, sempre na lembranza

O pasado xoves faleceu o periodista e escritor colombiano Gabriel García Márquez, aos 87 anos de idade, en México DF.
O creador do inesquecible Macondo déixanos obras, xa clásicas da literatura mundial, como: Cien años de soledad, El coronel no tiene quien le escriba, Crónica de una muerte anunciada o El amor en los tiempos del cólera.
Quizais, a mellor homenaxe sexa ler ou reler a García Márquez, lembrar as páxinas que máis nos gustaron, as primeiras que lemos... Lembrar, por exemplo, como era Macondo cando Aureliano Buendía descubriu o xeo en Cien años de soledad:
"Macondo era entonces una aldea de veinte casas de barro y cañabrava construidas a la orilla de un río de aguas diáfanas que se precipitaban por un lecho de piedras pulidas, blancas y enormes como huevos prehistóricos. El mundo era tan reciente que muchas cosas carecían de nombre, y para mencionarlas había que señalarlas con el dedo. Todos los años, por el mes de marzo, una familia de gitanos desarrapados plantaba su carpa cerca de la aldea, y con un grande alboroto de pitos y timbales daban a conocer los nuevos inventos."
"Sin embargo, frente a la opresión, el saqueo y el abandono, nuestra respuesta es la vida. Ni los diluvios ni las pestes, ni las hambrunas ni los cataclismos, ni siquiera las guerras eternas a través de los siglos y los siglos han conseguido reducir la ventaja tenaz de la vida sobre la muerte."
Lembrar tamén La Galicia mágica de García Márquez, libro no que o xornalista e escritor Carlos Reigosa indaga sobre as posible orixes galegas de Tranquilina, a avoa de Gabo.
Orixe fotografía: http://es.wikipedia.org/wiki/Archivo:Gabriel_Garcia_Marquez.jpg

miércoles, 12 de febrero de 2014

Lembrando a Cortázar

Hai trinta anos falecía en París o escritor arxentino Julio Cortázar. Cortázar, un dos máis grandes escritores latinoamericanos do século XX, tería cumprido 100 anos o vindeiro 26 de agosto, polo que este ano tamén se conmemora o centenario do seu nacemento.
Hai xa uns anos dedicámoslle na sección da biblioteca da nosa antiga web unha pequena entrada que podes atopar aquí. Se queres coñecer as "Instrucciones para subir una escalera", só tes que premer neste enlace. Se despois de lelas che quedaron ganas de saber como viaxan os Cronopios, os Famas e as Esperanzas, preme nestoutro e escoitaralo na voz do propio Cortázar.

Créditos da foto:
 http://es.wikipedia.org/wiki/Archivo:Cortazar2.jpg

miércoles, 15 de enero de 2014

In Memoriam Juan Gelman

O poeta, xornalista e tradutor arxentino Juan Gelman faleceu onte aos 83 anos. Gelman, quen recibiu numerosos premios ao longo da súa vida como o Premio Nacional de Poesía en Arxentina en 1997 e o Premio Cervantes en 2007, foi nomeado Escritor Galego Universal pola Asociación de Escritores en Lingua Galega en 2010. Nós queremos lembralo cun dos seus poemas, "Epitafio".


Un pájaro vivía en mí.
Una flor viajaba en mi sangre.
Mi corazón era un violín.
Quise o no quise. Pero a veces
me quisieron. También a mí
me alegraban: la primavera,
las manos juntas, lo feliz.
¡Digo que el hombre debe serlo!
Aquí yace un pájaro.
Una flor.
Un violín.
 Sit tibi terra levis.

lunes, 30 de septiembre de 2013

Lembrando a Pablo Neruda

O pasado 23 de setembro cumpríronse 40 anos do falecemento do poeta Ricardo Eliécer Neftalí Reyes Basoalto, máis coñecido como Pablo Neruda. Queremos lembralo enlazando coa web da BBC onde poderás escoitar un dos seus poemas máis famosos recitado en 21 linguas. Aquí atoparás a versión escrita do poema e unha gravación del do propio autor.


miércoles, 25 de mayo de 2011

Lembrando a Mario Benedetti


O pasado 17 de maio cumpríronse dous anos da morte en Montevideo de Mario Benedetti.

Si te quiero es por que sos
mi amor, mi cómplice y todo.
Y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos.
Mario Benedetti

Aínda que Mario naceu en Paso de los Toros, no departamento de Tacuarembó, á beira do Río Negro, a súa vida estivo moi vencellada a Montevideo, cidade á que seus pais o levaron a vivir con catro anos. Alí, naquela cidade na que oito anos antes morrera traxicamente a poeta Delmira Agustini, asistiu ao Colexio Alemán, onde segundo afirmaba escribía en verso as leccións. Así de temperá foi a súa vocación poética.

Narrador (La tregua), dramaturgo (Pedro y el capitán), ensaísta (Subdesarrollo y letras de osadía) e... poeta. Poeta comprometido, sinxelo e tenro, lúcido cantor do amor e a alegría dende a sinxeleza e a coloquialidade. Afirmaba escribir non para os que virían, senón “para el que está aquí, poco menos que leyendo el texto sobre mi hombro”.

Despois da súa morte, o escritor Eduardo Galeano, tamén nado en Montevideo, afirmaba que non podía dicir nada sobre a morte do seu amigo, co que compartía a paixón polo fútbol, porque “el dolor se dice callando”. Seguramente Mario, o fillo de Brenno Benedetti e Matilde Ferrugia, concordaría con esta sinxela e honesta afirmación.