Amamos la poesía é un proxecto da RAE e a editorial Condé Nast para difundir a poesía española e hispanoamericana a través de vídeos con prestixiosos actores recitando.
Mostrando entradas con la etiqueta POESÍA HISPANOAMERICANA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta POESÍA HISPANOAMERICANA. Mostrar todas las entradas
miércoles, 27 de marzo de 2019
viernes, 16 de noviembre de 2018
Ida Vitale Premio Cervantes
La palabra infinito es infinita,
la palabra misterio es misteriosa.
la palabra misterio es misteriosa.
Ida Vitale
A poeta uruguaya Ida Vitale vén de ser galardoada co Premio Cervantes. Vitale adóitase incluír na chamada Generación del 45 ao carón de Juan Carlos Onetti ou Idea Vilariño.
Para saber máis:
viernes, 9 de junio de 2017
Celebramos o Día do Medio Ambiente con poesía: María Elena Walsh
Hoxe deixámosvos un breve, sinxelo e fermoso poema da escritora arxentina María Elena Walsh.
Nada más
Con esta moneda
me voy a comprar
un ramo de cielo
y un metro de mar,
un pico de estrella,
un sol de verdad,
un kilo de viento,
y nada más.
María Elena Walsh
lunes, 20 de junio de 2016
A volta ao mundo coa literatura V: de novo Benedetti
Hoxe continuamos esta serie de entradas, que esperamos sexa longa, cun poema de Mario Benedetti.
Compañera,
usted sabe
que puede contar conmigo,
no hasta dos ni hasta diez
sino contar conmigo.
Si algunas veces
advierte
que la miro a los ojos,
y una veta de amor
reconoce en los míos,
no alerte sus fusiles
ni piense que deliro;
a pesar de la veta,
o tal vez porque existe,
usted puede contar
conmigo.
Si otras veces
me encuentra
huraño sin motivo,
no piense que es flojera
igual puede contar conmigo.
Pero hagamos un trato:
yo quisiera contar con usted,
es tan lindo
saber que usted existe,
uno se siente vivo;
y cuando digo esto
quiero decir contar
aunque sea hasta dos,
aunque sea hasta cinco.
No ya para que acuda
presurosa en mi auxilio,
sino para saber
a ciencia cierta
que usted sabe que puede
contar conmigo.
usted sabe
que puede contar conmigo,
no hasta dos ni hasta diez
sino contar conmigo.
Si algunas veces
advierte
que la miro a los ojos,
y una veta de amor
reconoce en los míos,
no alerte sus fusiles
ni piense que deliro;
a pesar de la veta,
o tal vez porque existe,
usted puede contar
conmigo.
Si otras veces
me encuentra
huraño sin motivo,
no piense que es flojera
igual puede contar conmigo.
Pero hagamos un trato:
yo quisiera contar con usted,
es tan lindo
saber que usted existe,
uno se siente vivo;
y cuando digo esto
quiero decir contar
aunque sea hasta dos,
aunque sea hasta cinco.
No ya para que acuda
presurosa en mi auxilio,
sino para saber
a ciencia cierta
que usted sabe que puede
contar conmigo.
Mario Benedetti
martes, 7 de junio de 2016
Á volta ao mundo coa literatura I
Si
te quiero es por que sos
mi
amor, mi cómplice y todo.
Y en
la calle codo a codo
somos
mucho más que dos.
Mario Benedetti
Sabemos que algunhas das usuarias da nosa biblioteca son moi afeccionadas á poesía de Mario Benedetti, por iso queremos empezar esta serie de entradas, nas que pretendemos dar unha volta ao mundo moi peculiar e literaria, lembrándoo.
Aínda que Mario naceu
en Paso de
los Toros, no departamento de Tacuarembó, á beira do Río
Negro, a súa vida estivo moi vencellada a Montevideo, cidade á que
seus pais o levaron a vivir con catro anos. Alí, asistiu ao Colexio Alemán, onde segundo afirmaba
escribía en verso as leccións. Así de temperá foi a súa vocación
poética.
Narrador (La
tregua), dramaturgo (Pedro y el capitán), ensaísta
(Subdesarrollo y letras de osadía) e... poeta. Poeta
comprometido, sinxelo e tenro, lúcido cantor do amor e a alegría
dende a sinxeleza e a coloquialidade... Afirmaba escribir non para os
que virían, senón “para el que está aquí, poco menos que
leyendo el texto sobre mi hombro”.
Despois da súa morte,
o escritor Eduardo
Galeano, tamén nado en Montevideo, afirmaba que non podía dicir
nada sobre a morte do seu amigo, co que compartía a paixón polo
fútbol, porque “el dolor se dice callando”. Seguramente Mario,
o fillo de Brenno Benedetti e Matilde Ferrugia, concordaría con esta
sinxela e honesta afirmación.
Etiquetas:
LITERATURA,
LITERATURA HISPANOAMERICANA,
POESÍA,
POESÍA HISPANOAMERICANA,
SUXESTIÓNS DE LECTURA +14,
SUXESTIÓNS DE LECTURA ESO,
VIAXES,
XEOGRAFÍA
miércoles, 25 de mayo de 2011
Lembrando a Mario Benedetti
O pasado 17 de maio cumpríronse dous anos da morte en Montevideo de Mario Benedetti.
Si te quiero es por que sos
mi amor, mi cómplice y todo.
Y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos.
Mario Benedetti
Aínda que Mario naceu en Paso de los Toros, no departamento de Tacuarembó, á beira do Río Negro, a súa vida estivo moi vencellada a Montevideo, cidade á que seus pais o levaron a vivir con catro anos. Alí, naquela cidade na que oito anos antes morrera traxicamente a poeta Delmira Agustini, asistiu ao Colexio Alemán, onde segundo afirmaba escribía en verso as leccións. Así de temperá foi a súa vocación poética.
Narrador (La tregua), dramaturgo (Pedro y el capitán), ensaísta (Subdesarrollo y letras de osadía) e... poeta. Poeta comprometido, sinxelo e tenro, lúcido cantor do amor e a alegría dende a sinxeleza e a coloquialidade. Afirmaba escribir non para os que virían, senón “para el que está aquí, poco menos que leyendo el texto sobre mi hombro”.
Despois da súa morte, o escritor Eduardo Galeano, tamén nado en Montevideo, afirmaba que non podía dicir nada sobre a morte do seu amigo, co que compartía a paixón polo fútbol, porque “el dolor se dice callando”. Seguramente Mario, o fillo de Brenno Benedetti e Matilde Ferrugia, concordaría con esta sinxela e honesta afirmación.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

